lubię ludzi i w ogóle. i się cieszę że są, wiadomo. dużo zabawy i radości i wszystkiego.
ale tym wszystkim co na ulicach idą przede mną lub mnie mijają w którąkolwiek stronę i dmuchają we mnie dymem tytoniowym i zostawiają tę dymistą smugę w powietrzu najchętniej kazałbym żreć te dymiące świństwa. garściami.
o módlcie się, módlcie żebym nie został prezydentem świata.
ale miło sobie być w domu i spać do niemożliwości albo do 10. znaczy do 10 godziny, nie 10 niemożliwości.
jak ktoś czytał Uczonych w anegdocie, to jest szansa że spodobają mu się małe fragmenty O ulicy Kopernika w szczególności, o Wesołej w ogólności - moja lektura na historię medycyny. chociaż trzeba przyznać że niektóre anegdoty o lekarzach nie są w ogóle ale to wcale śmieszne. do kupienia zbindowane za dwadzieścia kilka zł w xero w katedrze anatomii w Krk, jak już mi się tak udało zręcznie zachęcić wszystkich.
i sobie poza wysypianiem jeszcze słucham różnych piosenek sprzed lat, które siostra przywoziła na płytach z wielkiego miasta, gdzie był internet. pewnie wszystkie były w 128 kbps.
pomyślałem że wrzucę, bo czemu by nie, moje wspaniałe zdjęcia z zajęć biofizyki i będę pretensjonalną medyczną młodzieżą, ach ach.
więc to moja wspaniale pretensjonalna nerka prawa
a to moje pretensjonalne serce, czy może być coś bardziej pretensjonalnego od zdjęcia serca? znaczy poza dwoma małymi kociętami wyglądającymi z cholewy jednego buta
a to ja niepijący, dlatego widzimy (lub nie) taką ładną wątrobę.
okazało się że operowanie USG to niesamowita zabawa, zwłaszcza jak ćwiczenia wymagają pooglądania się i potrzaskania sobie zdjęć. i zwłaszcza jak okazuje się 5 minut przed ćwiczeniami że nauczyło się nie na ten temat co było trzeba i wie się wszystko o hemodializie i nic o USG, a i tak dostaje się punkty i się cieszy jak głupi.
i okazało się też że drugi rok jest zdecydowanie prostszy niż pierwszy, jest czas na spacery i dotlenianie się i różne takie rzeczy, chociaż oni nam tak trochę usypiają czujność przed egzaminami.
ale i tak najlepsze najlepsze najlepsze ze wszystkiego jest to, że w końcu ta nauka jest sensowna i nie polega na bezmyślnym zapamiętywaniu co przechodzi przez który otwór w czaszce po polsku i łacinie, tylko się wszystko ładnie o siebie zahacza i można to sobie wyobrazić i usystematyzować i ulogicznić.
wszystkim to wszędzie w kółko piszę, więc czemu nie tu też.
bardzo doceniam w moim mieszkaniu to, że moja droga z zajęć do niego poza tym, że może być pokonana w 20 minut piechotą, może też być pokonana poprzez hycanie. przez schodki, przez ruiny koło Ronda Mogilskiego, przez murek i barierkę przy tymże Rondzie, przez trzymanie równowagi na krawężnikach chodników, tych wąskich wystających no.
fajnie było ćwiczyć parkour kiedyś. znaczy teraz nie robię tego znowu, ale to taka miła mała namiastka.
i fajnie było niedawno zagrać w Mirror's Edge i sobie o możliwościach hycania przypomnieć. chociaż jeszcze do tego poziomu nie dotarłem i wcale się nie szykuję.
19. szkoda tylko że nie zdążyłem się do 18 przyzwyczaić. i trzeba wszystko od nowa. jak te lata będą tak przyspieszać to skończy się na tym, że zapytany o wiek będę już musiał się poprawiać. siedemdziesiąt sze... no teraz siedem.
będę teraz przez jakiś czas pisał o tym filmie na łamach wszystkiego, co mi się nawinie pod rękę.
co za niesamowity niesamowity film! te ruchy, i ta muzyka, i to wszystko.
i powtórzę to, co wczoraj przez cały wieczór mówiłem. najgorsze było dla mnie to, że nie mogłem słuchać muzyki z zamkniętymi oczyma, bo cały czas się coś działo na ekranie.
z jednej strony się niesamowicie cieszę (obvious nj i obvious), a z drugiej dziwi mnie niepomiernie że taka umiejętność anatomii jak moja została uznana za wystarczającą. oczywiście nie chciałbym żeby zmienili zdanie no.
i już nie muszę się martwić że już zapłaciłem zaliczkę za moje nowe wspaniałe mieszkanie w centrum miasta i że trzeba będzie to wszystko odkręcać, bo nie będzie trzeba!
i będę mógł się uczyć kolejnych potworów.
no i pozostaje kwestia fakultetów, mam 3 do wyboru: historia medycyny, neurofizjologia i cytobiologia. z tym że historii w żadnej formie nie znoszę, mózg i pokrewności to mój znienawidzony dział anatomii, a cytobiologia jedzie histologią, z której pisałem 7 kolokwiów zamiast 3 (2 terminy z każdego + dopuszczeniowe) oraz 2 egzaminy zamiast 1.
swoją drogą się cieszę że tak się nad nami litują i piętnaście terminów wymyślają, i rzekomo nie ma 3 terminu egzaminu z histologii, ale jak zdobył więcej punktów niż połowa a mniej niż wymagane 60% to jeszcze był dopytywany. chyba im zależy żeby jak najwięcej nas się przepchało przez te studia. a i tak podobno najwięcej się na stażach i takich tam uczy.
jedno przedstawia wiersz, na jaki się natknąłem podczas spaceru dookoła osiedla i szpitala, patrząc sobie na okna oddziału chirurgii, wspominając praktyki i ogólnie będąc żałosnym.
a drugie. hm. poznajcie moją książkę od histologii. pragnie na siebie zwrócić uwagę i stara się sprawić wrażenie że jest większa niż w rzeczywistości. i do wczoraj zajmowała mi całą podłogę w pokoju, dopóki jej nie przywróciłem do porządku.
oddałbym mnóstwo żeby jeszcze tam posiedzieć, popomagać i pooglądać operacje. zwłaszcza że byłem tam wychwalany i doceniany i w ogóle praktyki ukończone summa cum laude i och och. a tak to trzeba wracać do książek żeby się przecisnąć na II rok i patrzeć jak inni są wychwalani i och och. chyba że uda mi się spiąć i postarać w tym roku więcej uczyć się i samemu być wychwalanym i och och. czas pokaże.
rano podczas obchodu zapytałem (jak już wcześniej postanowiłem) ordynatora oddziału, na którym praktykuję (a jest to chirurgia gdyby ktoś jakimś niewiadomym cudem jeszcze nie wiedział) czy byłaby możliwość obejrzenia jakiejś operacji.
O: owszem, byłaby.
nj: a kiedy?
O: a nawet dzisiaj, od 8:30 się zaczynają zabiegi
koleżanka, z którą praktykuję i męczę pacjentów: a czy są dzisiaj operacje z chirurgii? [dobrze że o to spytała, bo w piątek widzieliśmy zabieg z laryngologii - usuwanie polipów z zatoki szczękowej. znaczy mówię "widzieliśmy", ale widać było tylko kawałek nosa i dwóch lekarzy wyciągających kulki plazmy]
O: a nie wiem.
i rozmowa się skończyła, postanowiliśmy że zapytamy pielęgniarki na oddziale o rozpisane na dziś operacje z chirurgii.
no ale najpierw obowiązki, a potem przyjemności. więc poszliśmy z pielęgniarką uczyć się pobierać krew.
i jak tylko skończyłem pobieranie a zabrała się Koleżanka, zadzwonił telefon w dyżurce pielęgniarek i odebrała jedna i powiedziała nam że pan ordynator mówi że możemy już iść na operację tylko szybko. przez chwilę stałem rozdarty pomiędzy iściem samotnie a czekaniem na kolejną okazję razem z Koleżanką coby być fair, ale na szczęście powiedziała że zaraz mnie dogoni. tak się zresztą stało.
jak już się odzialiśmy w zielone i weszliśmy na salę, zaczęła się operacja. z użyciem laparoskopu. nikt nam wcześniej nie powiedział co będzie operowane, a głupio było spytać "yy tego, przepraszamy, na jakiej operacji właściwie jesteśmy?" - więc postanowiliśmy czekać na rozwój wydarzeń. lekarze się wbili tymi swoimi rurami gdzie mieli się wbić, włożyli kamerę i jeden za coś podłużnego złapał i podniósł i stwierdził że o, będzie dobrze. *ping* - podłużne => wyrostek - skojarzyło mi się. i dopiero po chwili się skojarzyłem że przecież obok tego jest wątroba, więc to chyba jest coś innego. a mówiąc coś innego mam na myśli pęcherzyk żółciowy.
przyznaję, że przez większość operacji miałem rozdziawione usta. dobrze że na nich była maska.
i był jeden dość interesujący moment, kiedy podczas koagulacji coś zapiszczało. znaczy, gdy przyrząd do tej czynności jest uruchamiany to piszczy, ale sam doktor głośno stwierdził że on teraz nic nie naciska. i po sekundzie się zorientował (na szczęście w porę) że pacjentka się budzi.
po skończonej operacji poszliśmy we dwójkę do szatni, gdzie
przebraliśmy się w normalne stroje; znaczy ja byłem w trakcie a Koleżanka już się przebrała. i podszedł ordynator i zapytał się dlaczego już idziemy. nie chcemy oglądać kolejnej operacji? oczywiście że chcieliśmy, po prostu nie wiedzieliśmy czy możemy. więc poczekaliśmy paręnaście minut aż już wszystko przygotują i weszliśmy na salę.
i zaczęła się magia.
wyżej wymieniony ordynator popatrzył na mnie i zapytał: "to co, uczymy się operować?"
ja oczywiście się zaśmiałem, bo jak niby studencina po pierwszym roku może się uczyć operować?
lecz pan doktor kontynuuje: "nie śmiej się tylko chodź się myć. umiesz się myć do zabiegu?"
oczywiście nie umiałem, bo jak niby studencina po pierwszym roku...
więc wszystko mi zostało objaśnione, odkręcamy wodę, płuczemy ręce tak żeby wszystko spływało w stronę łokci, naciskamy łokciem dozownik z mydłem, myjemy każdy palec osobno, znowu dozujemy mydło GDZIE! NIE DOTYKAJ PALCAMI NICZEGO! OD NOWA! spłukujemy dokładnie mydło, bierzemy sterylny ręcznik i wycieramy dokładnie ręce i ramiona GDZIE! NIE DOTYKAJ RĘCZNIKIEM RĘKAWA, RĘKAW JEST BRUDNY! więc bierzemy nowy ręcznik i suszymy dokładnie ręce. po czym dostałem fartuch do włożenia, pielęgniarka mi zasznurowała fartuch i pomogła włożyć rękawiczki i podszedłem do stołu NICZEGO NIE DOTYKAJĄC RĘKOMA! i oparłem dłonie na stole operacyjnym, a raczej na nodze pacjentki.
a inny doktor stojący obok mnie odwrócił się do mnie i powiedział "będziesz najważniejszym człowiekiem przy stole".
a ja się znowu zaśmiałem, bo jak niby...
a on kontynuuje: "nie ma się co śmiać, będziesz kamerzystą".
tak właśnie.
trzymałem kamerę podczas cholecystektomii laparoskopowej. żeby chirurdzy widzieli w czym dłubią.
oraz po wyjęciu pęcherzyka z kamieniem wielkości dużego żołędzia w środku dane mi było ucinać nitki po założeniu szwu przez doktora. i założyć jeden szew, tzn. przełożyć igłę najpierw w jedną stronę dwa razy przez skórę, potem drugą. pewnie bym się nauczył jak to się dalej wiąże, ale pacjentka zaczęła się budzić z charkotem przez wszystkie te rurki i już jej nie usypiali i trzeba to było robić szybko.
kto by pomyślał że cieszyć się można z takich śmiesznych rzeczy jak oglądanie jak inni robią zastrzyki i pobieranie krwi (bo pierwszego dnia mi nie pozwolili jeszcze)?
albo mierzenie ciśnienia chorym. i plątanie się w przewodach, przepraszanie, śmianie się z siebie z pacjentem, niemożenie wyczucia tętna i wołanie pielęgniarki żeby pomogła
albo przewożenie pacjenta w łóżku na usg. jako sterujący łóżkiem. z przodu
albo oglądanie wykonywania lewatywy, uoooo, ale jestem cool że widziałem
albo samo iście z jednego oddziału na drugi w starannie zapiętym fartuchu (tak jak kazano) i próbowanie się powstrzymać od śmiechu na samą myśl o tym jak to się zarozumiale i nadęcie wygląda jako najniższe i najgłębsze dno w hierarchii szpitalnej
ME WANTS MOAAAAAR.
wygląda na to że ten miesiąc będzie usiany rozrywkami.
jakiś czas temu podczas podróży z krk do sandomierza w trakcie przerwy w trasie wyłączyłem na chwilę muzykę w telefonie żeby odpocząć uszy.
i sobie odpoczęły. okazało się że w autobusie jest włączone radio zet. ungh.
ale zaraz zaraz, co to za muzyka, o rety rety. zacząłem się wsłuchiwać i zapisałem w telefonie parę słów które zapamiętałem oraz nazwę wykonawcy.
notatka brzmiała: "i'm bad boy i need to dance tape five".
i taki był początek. oczywiście szybciutko w domu znalazłem piosenkę. i kolejną. i hmm, taka miła muzyka, może jest gdzieś płyta na torrentach? pewnie że jest.
no i trzeba było jednak koniecznie kupić. album zdecydowanie zasługuje żeby ją mieć cały czas i nie musieć ściągać od nowa jak się skasuje.
witaj kochanie.
że już nawet nie wspomnę że płyta stanowi wspaniałą nagrodę za zdanie praktycznych egzaminów z anatomii i histologii i pociechę za niezdanie teoretycznych tychże.
następne planowane cele: Things To Make And Do Moloko i prawdopodobnie Play Moby'ego jak się uda. albo Stulecie chirurgów.
[empikowa karta podarunkowa to wspaniały prezent na ośmnaste urodziny. nawet jak na początku się za cholerę nie ma pojęcia co z nią zrobić]
siedzę sobie przy otwartym oknie, a za nim po osiedlu sobie dresy hasają. i usłyszałem, strzygąc uchem, może niezbyt długi ale za to interesujący fragment rozmowy:
"... [poirytowanym głosem] czy ja kurwa wyglądam na cipę? nie no, może wyglądam..."
i muszę przyznać że takiego pogodzenia się ze sobą bym się od dresiarza nie spodziewał.
i myślałem że dziś mam zaliczenie z pielęgniarstwa i pierwszej pomocy.
i przyszedłem na zajęcia o 5 godzin za wcześnie.
więc poszedłem na Planty. upał nie do zniesienia, a ja stwierdziłem że do prosektorium chyba jednak nie powinno się iść w sandałkach, bo nie wiadomo z czego tam nakapie. i smażyłem się w butach, których sklepowy opis jest już legendarny - "sandały męskie do uprawiania sportów wodnych".
sandały męskie do uprawiania sportów wodnych są tenisówkami. bardzo wygodnymi, ale brakuje im paru funkcji przydatnych w upale, np. odsłanianie 90% stopy.
i tak smażąc się i przeglądając pretensjonalnie atlas anatomiczny uświadomiłem sobie że przecież można chodzić boso! i odsłania się tym samym 100% stopy. każdej. procentowej też. sto procent stopy procentowej. stop rocent stopy procentowej.
i tak oto odkryłem przyjemności wynikające z chodzenia boso po mieście.
przede wszystkim można współczuć wszystkim przechodniom w gumowych butach niepozwalających oddychać kończynie dolnej. oraz, szczególnie, przechodzącemu punkowi z irokezem, kamizelką jeansową na gołej klacie oraz glanami. biedaczek.
oraz grzać sobie stopy.
no i uważam że dla człowieka nie mogącego zdzierżyć brudnych rąk i wzdrygającego się podczas obierania zakurzonego ziemniaka albo gotowanych warzyw to duży krok. bosą brudną stopą.
nie chce mi się NIC. absolutnie. poza czytaniem zwykłych książek i słończeniu.
akurat wtedy gdy trzeba czytać nienormalności bardziej intensywnie.
i zacząłem zasypiać nad książką za wcześnie.
i w ogóle chcę wakacje już. teraz.
dobrze że chociaż o załatwienie praktyk nie muszę się martwić. mały kroczek i ląduję w lipcu na chirurgii. 7h dziennie, 5 dni w tygodniu. kłucie, kłucie i mierzenie ciśnienia. sounds like johnn... like fun.
uczę się o mięśniach dłoni. zdziwiło mnie, że jest mowa o zginaczu krótkim małego palca, a nie ma wzmianki o zginaczu długim. w zwykłym google znalazłem wzmiankę o pracach dotyczących występowania dodatkowego mięśnia - zginacza długiego palca małego właśnie.
hura! nie muszę się o nim uczyć!
ale zaraz, jak on występuje?
postanowiłem poszukać w google scholars. nie znalazłem nic o tym mięśniu, ale za to wyskoczył mi dokument z 1989 roku - patent na nóż z ergonomiczną rączką. np. do oprawiania kurczaków.
http://bit.ly/e1AWQi
nawet kurczaki są zaznaczone i podpisane. wzruszające.
więc to moja wspaniale pretensjonalna nerka prawa
